PİKSEL PİKSEL HİKÂYELER | DEFOLU KELEBEK

Dikkat! : İnstagram sayfamızı tâkip etmenizi ricâ ederiz : 

@fotografbahsi. 

 

Rana Öztürk, yayıma hazırlayan : Ziya Şefik Atun, 10 Ağustos 2018, FT.B. 209.

 

Yemeğimizi yemiş  yine masada oturuyordum. Etrafımda dolanan Tahir'e uzun uzun baktım. İnsanın kendine kattığı anlamlar yetmiyormuş gibi  karşısındakine de varoluşsal anlamlar katıyor… Hayatı zorlaştırıyor…  Aşka inanmaya gör, yapamayacağı ne varsa peşine düşüyor… Kalbine sırlar bırakıyor… Tahir dönüp titrek bir tavırla sandalyesine oturdu… Heyecanlı bedeniyle ürken  ellerini uzattı benimkilere… Bu sefer ne kendimi ne de müziği dinliyordum, ellerini dinliyordum… “Bunca zaman neredeydin?” dese de gözlerim, boğazım düğüm düğüm, konuşamıyordum… ve sonunda ellerime dokunan kelimeleri tanıdım… “Seni arıyordum” diyen dokunuş en önemli gerçekmiş gibi söylenmişti… Ellerini ellerimden ayırırken parmaklarımdan öptü, kalbimden öper gibi… “Sanırım gitme vaktim geldi Tahir” , “Evet, sanırım öyle” dedi yanağıma öpücüğü kondururken… “Görüşürüz!”, cümlenin gerisini kalbimin atışından duyamadım... “…yakında!” …

Mutlu edenlere yüzünü dönmek lazım!...

Evimin yakınındaki parktan geçerken yere düşen çocuğu görüyorum, ailesi etrafta görünmüyor… biri umursamadan yanından geçerken başka biri çocuğun yardımına koştu, onu kucakladı, örselenmiş yerlerini ovaladı.elleriyle saçlarını düzeltti… Küçük çocuğun sırtına bir iki küçük el atarak “Güvendesin artık! Korkma!” jesti yaptı ve uzaklaştı… O bunları yaparken aklımdan nesli tükenen bir insan türü geçiyor... Kaç insan daha bir çocuğun yardımına koşacak böyle ya da kaç insan daha kendi türüne ihanet etmeyecek?... Ailelerin çocuklarını yetiştirirken, '' zorla al! , sende vur!, umursama!, ağlama!,  o sana ne yapıyorsa altta kalma!'' tarzına bakarsak, bu izlediğim görüntü gelecek kuşakta olamayacak sanırım… Soyu tükenen insan türü!… Ortak bir hikayede yineleyerek gömüyorduk birbirimizi… Görüntü gittikçe silikleşiyor… Silekleşmesin istiyorum gözümü kırpıyorum fotoğraf kaydeder gibi kaydediyorum zihnime…

Evime vardığımda banyodaki aynaya baktım… defolu fotoğrafım… ışıkları bir türlü doğru pozlanmamış… tonlar oturmuyordu yerine… zaman enstantene değerlerinde kaybolmuş…, uzun soluklu bir pozlamadaki hayata rağmen gelgitli kalbimin soluk yüzü karşımdaydı.. Tahir konuyor fikrime; defolu fotoğrafın en güzel yerinde… Onun gülümsemesi kadar güzel olan elleri, koyu kahveden çalınmış, beyaz renkli, ömre bedel saçları, küçük kulakları, küçük gözleri, aşkın ilk ve son kalıntıları  zihnimde çoktan bir fotoğrafa dönüşmüştü… Bir zamanın diliminde kendimizi sevmek için izin verdik birbirimize… Bu zaman dilimi sonsuza dek de sürebilirdi… Muhtemelen kısa bir zaman dilimiydi ve bunu şimdilik kendimizde saklıyorduk... Banyodan ayrılıp bahçeye çıktım, zihnimdeki fotoğraf dışında her yer sessizdi… Çimenler çiğ kaplı, ellerim ve kalbim  arasındaki boşluk dudaklarıma ulaşamıyordu… Kulaklığımı taktım…  Sezen’in Begonvil'ini dinliyorum…

“kokusu geldi

bir kelebek öptü boynumu

'benim yerime de sev

bekletme hayatı

'kaç kişiyiz savunan sevdayı”…

Bir elimde sigara diğer elimde yüreğim dönüyorum odama…  Cevaplar yok… Penceremden esinti güçleniyordu… Ülkem nefes alıyordu … Bu söylediğime kısa bir süre sonra kendim bile güldüm… .. T.v. yi açıyorum… Nicedir haber izlemiyorum… Kendinden habersiz haber… Kardan üşüyen kar tanesi gider de rüzgara sığınırmış… Rüzgarla döllenmeye çalışan kar tanesi, yuvarlaklaşmanın başka bir yolu… Ülkeme baypas yapılıyor ama tüm organlar dışarıda, narkoz eksik geliyor bazılarımıza.... Acı taa içimizde… Nice hayal kırıklıkları yuttuk, sanırım bunu da yutarız....  T.v. yi kapatıyorum… Didem'in defolu kelebeğine asılı kalıyor kalbim…  Tüm görüntüleri kırpıp kırpıp döküyorum zihnimden… Artık hiç bir sokağın adı demokrasi, barış değil…  Yasemenler de  fesleğenler de kokmuyor sokakların ucunda… Zaten sokak kapısının önünde iki küçük kız papatyalardan taç da yapmıyorlar…  Uyku göz kapaklarımdan öpüyor,  begonvil de kulaklarıma fısıldıyor…; Kendi türü tarafından hırpalanmış ve sürünün ayakları altında ezilmiş başka bir canlı türü var mı? …!

Rana ÖZTÜRK